Een boekenblog
Het gebeurt toch niet zo vaak dat je een serie leest waarbij alle delen echt goed zijn. Er zijn de Septologie van Jon Fosse en de Ewout Meyster-cyclus van Wessel te Gussinklo, maar verder kan ik me geen reeks voor de geest halen waarbij ik van ieder deel genoten heb en direct alweer uitkeek naar het lezen van het volgende deel.
Lees verder
Enkele maanden geleden waagde ik me aan het eerste deel van de Millennium-trilogie van Stieg Larsson. Hoewel ik daar wel het een en ander op aan te merken had, bleven het spannende verhaal en de manier waarop Larsson verdieping zoekt me toch wel bij. Het duurde dan ook niet lang voordat ik De Vrouw die Met Vuur Speelde oppakte.
Lees verder
Nu ik het thrillergenre heb ontdekt, is het ook tijd om me te wenden tot de klassiekers uit het genre die ik nooit las. Toen ik een tiener was kon je niet om de Millennium-trilogie van Stieg Larsson heen. Ik zag de films, maar ik las nooit de boeken, totdat een collega van me aanspoorde om me toch echt eens aan de boeken te wagen.
Lees verder
De laatste thrillers die ik las vond ik zeker leuk, maar ik kan niet zeggen dat ze zenuwslopend spannend waren. Wat dat betreft is Oktober van Søren Sveistrup – de maker van de populaire Deense thrillerserie The Killing – andere koek. Een gitzwarte sfeer, ontzettend veel buitensporig geweld en trauma’s die diepe sporen hebben nagelaten; ik werd nogal naar van deze thriller.
Lees verder
In mijn vorige stuk over De Camino liet ik weten dat ik graag wat meer thrillers zou willen lezen. Na een korte zoektocht naar thrillers die op het moment veel gelezen worden, kwam ik uit bij De Vriend van de Amerikaanse thrillerauteur Freida McFadden. Ik wist direct dat ik er goed aan had gedaan om dit boek op te pakken, want ik heb me hier echt kostelijk mee vermaakt.
Lees verder
Trouwe lezers van mijn blog weten inmiddels dat ik graag alles wat gehyped wordt lees, maar dat het rustig jaren kan duren – wanneer het desbetreffende boek allang weer in de vergetelheid is geraakt – voordat ik een roman ook daadwerkelijk oppak. Zo hobbel ik in mijn eigen tempo heerlijk achter al die hypes aan, maar in het geval van De Camino ben ik niet eens echt late to the party.
Lees verder
Ik las eerder al In the Miso Soup van Ryu Murakami en wist meteen dat dit een auteur was waar ik meer van wil lezen (ik vind ‘m stiekem ook potentieel interessanter dan die andere Murakami). Nu zag ik enkele jaren terug de verfilming van zijn verhaal Piercing door Nicolas Pesce (onderschatte horrorregisseur!) en die bezat zo’n heerlijk tempo en een genietbare ongemakkelijkheid dat ik sindsdien het boek wilde lezen.
Lees verder