Een boekenblog
Onbekend maakt onbemind. Wolfstonen van Herman Franke heeft op Goodreads slechts 37 beoordelingen, op het boekenforum waar ik vaak rondhang ben ik de enige stemmer. Des te grappiger is het dat deze roman in mijn naaste omgeving alom bejubeld wordt.
Lees verder
Door de jaren heen hebben zoveel mensen lovend over het werk van Karl Ove Knausgård gesproken dat ik steeds nieuwsgieriger werd naar de boeken van deze Noorse schrijver. Vijftien jaar na het verschijnen van de Nederlandse vertaling heb ik dan eindelijk Vader opgepakt en al die lovende woorden bleken helemaal niet overdreven.
Lees verder
Na de vele negatieve commentaren die ik las op De Jaknikker van Peter Buwalda stelde ik mijn verwachtingen wat bij. Dat was bij nader inzien helemaal niet nodig, want ik vond dit vervolg op Otmars Zonen uitstekend geschreven, ingenieus geconstrueerd en zeer onderhoudend.
Lees verder
Ik ben een zus, een vriendin, een collega, een dochter en zo zijn er nog wel wat rollen die ik in het dagelijks leven speel. Audition van Katie Kitamura stond op de shortlist voor de Booker Prize 2025 en gaat over die rollen die je soms bewust kiest en waar je soms in gedwongen wordt. Het blijft waanzinnig hoeveel moois je ontdekt door af en toe wat uit de Bookercatalogus te lezen.
Lees verder
Wij hadden een fikse winter te pakken dit jaar. De winter in Engeland tijdens de winter 1962/1963 was echter nog een stukje heftiger en vormt het toneel voor The Land in Winter van Andrew Miller. Het is een roman die wat tijd nodig heeft om op gang te komen, maar die uiteindelijk een heerlijke slowburner blijkt te zijn.
Lees verder
Het is inmiddels traditie om ieder jaar de laatste winnaar van de Booker Prize te lezen. Flesh van David Szalay was afgelopen jaar de gelukkige. De vorige winnaars pasten beter bij me dan dit boek, maar dat zie je niet aan mijn beoordeling; Flesh is namelijk een bijzondere roman waar veel over te zeggen valt.
Lees verder
Boeken over het moederschap zijn hip. En dan vooral boeken over moeders die op de een of andere manier lijden aan het moederschap. Dit is ook het hoofdthema van Als de Dieren van Lieselot Mariën, dat door de krachtige stijl weet te overtuigen. Toch vraag ik me wel af hoe lang dit thema interessant zal blijven.
Lees verder