Een heel groot fan van haunted house horror ben ik niet, noch in literatuur noch in films. Ik vind het vaak niet eng/spannend en veel van de dingen die ik gelezen en gezien heb lijken op elkaar. Bij A House with Good Bones van T. Kingfisher verbaasde ik me over het feit dat dit horrorverhaal ook tot het haunted house subgenre behoorde, maar dat ik het geweldig vond. Het is misschien een atypische haunted house horror, maar wel eentje die me af en toe daadwerkelijk de creeps gaf.
Sam gaat op bezoek bij haar moeder. Ze heeft van haar broer gehoord dat het met hun moeder niet zo goed gaat en ze gaat er heen om een tijdje een oogje in het zeil te houden en erachter te komen wat er aan de hand is. Haar moeder die altijd vrolijk was en die van een excentrieke inrichting hield lijkt nu overal bang voor en heeft alle vrolijk geschilderde muren wit gemaakt. Ondertussen gebeuren er rare dingen in het huis, waarbij de prachtige rozenstruiken in de achtertuin een rol spelen en er cirkelen voortdurend gieren rond het huis. Sam gaat op onderzoek uit en stuit op een duistere geschiedenis.
Fijne verteller
Sam is een heel fijne verteller. Ze is wetenschapper en heeft een nuchtere kijk op de dingen. Gaandeweg moet ze echter toegeven aan zichzelf dat er dingen in en rond het huis gebeuren die niet rationeel te verklaren zijn. Kingfisher brengt heel overtuigend die innerlijke strijd van Sam naar voren. Met wetenschappelijke verklaringen komt ze een heel eind, maar niet ver genoeg. Het duurt lang voordat Sam in staat is om toe te geven dat ze niet alles kan begrijpen.
Bovendien heeft Sam de neiging om alles met humor te relativeren. Dat maakt dat A House with Good Bones heel lang vrij luchtig en licht blijft, maar het zorgt er ook voor dat de serieuze zaken des te harder binnenkomen. Ondanks het humoristische karakter neemt Kingfisher thema’s als generationeel trauma en moeder-dochterrelaties heel serieus en maakt ze daar iets ronduit angstaanjagends van. Die afwisseling tussen lichtheid en zwaarheid werkt echt enorm goed.
Schwung
Om nog even bij Sam als hoofdkarakter te blijven: meerdere keren wordt er verwezen naar het feit dat Sam dik is. Bijzonder ook wel, realiseerde ik me, dat verhalen eigenlijk bijna nooit over dikke mensen gaan en dat als ik me een voorstelling maak van de personages waar ik over lees, dat die ook nooit dik zijn. Leuk dat Kingfisher daar in dit verhaal mee speelt.
Sam is echt degene die schwung aan dit verhaal geeft. Het is Kingfishers verdienste dat Sam constant aanvoelt als een echt persoon van vlees en bloed en dat ze een heel menselijke manier heeft van omgaan met wat er op haar pad komt. Het was echt heel erg fijn om de gebeurtenissen constant vanuit haar blik te lezen.
Angstaanjagend
De horrorelementen worden stukje bij beetje steeds spannender. Enkele scenes vond ik oprecht eng, ook omdat je als lezer weet dat er heel persoonlijke verhalen kleven aan de angstaanjagende dingen die gebeuren. Soms kan ik echt afknappen wanneer de horror te grotesk of te ongeloofwaardig wordt, maar dat had ik hier totaal niet. Ik slikte simpelweg alles wat Kingfisher deed voor zoete koek en ging volledig mee in de wendingen die het verhaal neemt.
Ik had al wat andere dingen van Kingfisher beluisterd, maar ik heb toch het idee dat haar boeken lezen voor mij veel beter werkt. A House with Good Bones vond ik in ieder geval echt een voltreffer. Wat een feest dat ze heel veel schrijft en dat een groot deel van haar bibliografie via Kobo Plus te lezen is. Want zoals dit boek wil ik er nog wel heel veel lezen.