Veel dank aan Stijn Moreels voor het recensie-exemplaar.
Ik vroeg me toevallig laatst nog af: wanneer zou Stijn Moreels zijn derde en laatste deel in de Inzycht-trilogie klaar hebben? En warempel, een week later krijg ik een mail van Moreels met het nieuws dat Aqua – want zo heet het slotdeel – daar is. Het is een heel mooie afsluiter geworden van een reeks die ik direct iedereen zou aanraden die affiniteit met science-fiction en weird fiction heeft.
Aqua speelt zich wederom af in een wereld die geteisterd wordt door klimaatproblemen. Daardoor is er te weinig voedsel om de wereld mee te voeden en maken bedrijven genetische modificaties om toch nog het noodzakelijke minimum aan voedsel te kunnen produceren. Eloise werkt op de onderwaterbasis van Inzycht, het gen-modbedrijf waar deze trilogie om draait. Ze hoopt door haar werk de dood van haar broer te kunnen begrijpen, maar ziet zich geconfronteerd met al haar onvruchtbare patronen wanneer er een ramp plaatsvindt en zij de leiding in handen krijgt om haar team naar veiligheid te loodsen.
Strijd
Eigenlijk is deze bespreking overbodig, want alles wat ik schreef over de eerste twee delen is ook van toepassing op Aqua. Het duurt misschien eventjes voordat dit derde deel je grijpt, maar wanneer het moment daar is, wordt je totaal meegevoerd in de strijd van Eloise en de wereld waar nog steeds dezelfde vreemde dingen plaatsvinden.
Ook in dit slotdeel legt Moreels die bevreemdende elementen niet uit, maar dat hoeft ook helemaal niet. De krachten van Aqua zijn de sfeerschepping, het door en door menselijke karakter en de heerlijke schrijfstijl. Het maakt daarom helemaal niks uit dat er dingen gebeuren die het menselijk verstand te boven gaan. Sterker nog: deze bevreemdende elementen zijn enorme sfeerversterkers.
Vloeiend
De schrijfstijl vloeit wederom heerlijk, op een manier die ook heel goed past bij de hallucinante beelden die Moreels schept. Bovendien staat er geen woord dat er niet hoort te staan, het geheel is voelt zeer weldoordacht aan. Dit maakt dat Aqua ongelooflijk fijn wegleest en ik zeg het nog maar eens: wat een gemis dat men in de lage landen zo weinig sci-fi leest, want ik gun het iedereen om zo’n goed schrijver te lezen.
Daarnaast is de innerlijke strijd van Eloise heel overtuigend beschreven. De liefde voor haar broer en daarmee het grote gevoel van verlies zijn heel erg invoelbaar. Het gedrag van Eloise is niet altijd even handig, maar je begrijpt het direct omdat je constant deelgenoot bent van haar innerlijke leven. De wereld die Moreels schetst is misschien (hopelijk!) nog heel ver weg, maar de mensen in die wereld denken en doen precies zoals wij en zijn maar al te menselijk.
Het was een feest om deze trilogie te mogen lezen en recenseren. Ik hoop dat ik door mijn stukjes een enkeling kan bewegen om deze boeken op te pakken, want dit is sci-fi die zich wat mij betreft absoluut kan meten met de internationale namen in het genre. Ik blijf Moreels in ieder geval volgen en ben benieuwd naar eventuele nieuwe projecten. Dank voor deze mooie trilogie.