Ik was al zeer te spreken over Oktober, de eerste thriller van de Deense schrijver Søren Sveistrup dus ik keek er erg naar uit om zijn nieuwste boek Koekoeksjong te lezen, vertaald door Mattijs Warbroek. Hoewel de privélevens van de rechercheurs me maar matig konden boeien, weet Sveistrup weer een seriemoordenaar neer te zetten om van te griezelen.
Rechercheur Naia Thulin werkt inmiddels op de cybercrime-afdeling van de Deense politie en moet onderzoek doen naar een vermissingszaak. Thulin ontdekt dat de vermiste vrouw al lange tijd een stalker had van wie ze angstaanjagende berichten ontving. Thulin krijgt het vermoeden dat een onopgeloste moordzaak van enkele jaren terug te maken heeft met deze zaak. Wanneer de vrouw dood gevonden wordt, wordt Thulin weer overgeplaatst naar moordzaken en moet ze met haar voormalige geliefde Mark Hess samenwerken om de dader te vinden. Dat gaat niet zonder slag of stoot, maar de volgende vermissingszaak dient zich alweer aan en er is geen tijd te verliezen.
Onder de huid
Ik roemde Oktober al om zijn gitzwarte sfeer en de eindeloze hoeveelheid aan narigheid, maar Koekoeksjong kroop zo mogelijk nog wat meer onder mijn huid. Ik ben inmiddels redelijk afgestompt door de grote hoeveelheden horrors en thrillers die ik heb gelezen en vooral heb gezien, maar dit was er toch eentje die ik maar moeilijk kon lezen voor het slapen gaan.
Dat komt zonder twijfel door de verschrikkelijke manier waarop de slachtoffers maandenlang gestalkt zijn voordat ze ten prooi vallen aan de seriemoordenaar. Alles wat met stalken, achtervolgen en het binnendringen van de persoonlijke ruimte te maken vind ik ongelooflijk beklemmend en benauwend en Koekoeksjong boorde daarmee een persoonlijke angst aan.
Privéperikelen
Maar zoals jullie misschien inmiddels wel van mij weten: dat zie ik als een zeer positief punt en absoluut niet als iets negatiefs. Wat dat betreft is de lijn tussen thriller en horror hier erg dun, gezien de mate waarin ik heb gegriezeld bij dit boek en gezien de expliciet gewelddadige en bloederige scenes.
De privéperikelen van Thulin en Hess waren dan ook een beetje een onwelkome onderbreking van de zinderende spanning rond deze moordzaak. Het verhaal van Hess en zijn broer kon ik nog wel waarderen, maar vooral Thulin als afwezige moeder en vriendin omdat ze te druk is met het oplossen van deze zaak vond ik nogal flauw en cliché. Hoe vaak hebben we dat verhaaltje nu al gelezen/gezien. Van mij mogen dat soort verdiepende achtergrondverhalen achterwege gelaten worden als het toch niks toevoegt.
Ontknoping
Gelukkig blijven deze verhaallijnen redelijk beperkt en ligt de nadruk absoluut op de moordzaak en alles eromheen. De uiteindelijke ontknoping vond ik geweldig, omdat ik die echt niet aan had zien komen en vond ik wat dat betreft nog een stuk sterker dan Oktober. Hoewel ik al vrij snel totaal gegrepen werd door dit lugubere verhaal, heb ik de laatste 150 pagina’s als een bezetene verslonden.
De uitstapjes naar het privéleven van Thulin en Hess vond ik wat minder dan in Oktober, maar de moordzaak en de zoektocht naar de dader vond ik sterker dan Oktober. Onder de streep is dit dan gewoon weer een erg memorabele thriller die me echt extreem oncomfortabel deed voelen en die me nog steeds niet helemaal los heeft gelaten.
Vergelijkbare thrillers:
- Søren Sveistrup – Oktober (2018)
- Stieg Larsson – Mannen die Vrouwen Haten (2005) (en natuurlijk ook de rest van de trilogie)