The Haunting of Hill House van Shirley Jackson las ik tijdens de vorige hittegolf waarbij het in mijn huis, in iedere kamer een verkoelende 31,5 graden was. Deze psychologische horror kreeg daardoor gemakkelijk vat op me en het is misschien inmiddels weer een stuk koeler (gelukkig!) maar het verhaal heeft me nog niet helemaal losgelaten.
Dokter Montague nodigt enkele mensen uit om te onderzoeken of het spookt in een oud huis dat ooit door de familie Crain werd gebouwd. Hij zoekt naar onomstotelijk wetenschappelijk bewijs voor de vreemde dingen die in het huis gebeuren. Eén van de genodigden is Eleanor, een jonge vrouw met een duister verleden en die door alles wat er in het huis gebeurt geconfronteerd wordt met de demonen in haar hoofd.
Geesten
Het ‘haunted house’ horror subgenre is niet mijn grootste favoriet, vooral omdat bovennatuurlijke horror over het algemeen niet zoveel met me doet. Ik geloof nu eenmaal niet in geesten. In The Haunting of Hill House vond ik het wel erg leuk dat er heel veel rare dingen gebeuren in het huis die impliceren dat er geesten ronddolen in het huis, maar dat er geen daadwerkelijke geest ‘gezien’ wordt of dat er geen confrontatie met de rusteloze schimmen plaatsvindt. Dus ja, wel bovennatuurlijke horror, maar een die vooral werkt met suggestie en die niet zo in your face is als ik gewend ben van dit subgenre.
Maar dit horrorverhaal werkte voor mij vooral vanwege de psychologische component. Eleanor is het hoofdpersonage in dit verhaal en we lezen het verhaal vanuit haar perspectief. Het is een jonge vrouw met een getroebleerde geest en een belangrijke vraag die The Haunting of Hill House stelt is: wat is ‘echt’ en wat speelt zich slechts in het hoofd van Eleanor af?
Angstaanjagend
Wat dat betreft vond ik deze roman werkelijk angstaanjagend, net zoals ik Rosemary’s Baby (de film, het boek moet ik nog lezen) doodeng vind. Het idee dat jouw omgeving doet alsof jij gek bent geworden is iets waar ik wel zeer vatbaar voor ben en hier schuilt wat mij betreft de ware horror van dit verhaal in. De uiteindelijke climax is dan ook echt bijzonder beklemmend.
Die psychologische component is wat ik ook zo goed vond aan Jacksons verhalenbundel. Ze brengt de horror heel dichtbij, in het gewone dagelijkse leven, geïnspireerd door de diepste angsten en verlangens van haar protagonisten en dat zijn eigenlijk altijd angsten en verlangens die we allemaal hebben, of waar we in ieder geval een heel eind in mee kunnen gaan.
Invloed
Een extra pluspunt is dat ik door The Haunting of Hill House besefte hoezeer Jacksons werk van invloed is geweest op de psychologische horror die erna kwam. Een recent werk als Hunger and Thirst van Claire Fuller speelt zeker leentjebuur bij het werk van Jackson als het gaat om psychologische horror en vrouwelijke hoofdkarakters met een ingewikkeld verleden.
Door de hitte waarin ik dit boek las, nam ik de vermeende gekte van Eleanor langzaamaan een klein beetje over. Wat dat betreft was dit een bijzondere leeservaring en ben ik ook tot de conclusie gekomen dat Shirley Jackson mijn favoriete horrorschrijfster is. Op naar meer beklemmende verhalen van deze auteur!