Veel dank aan Rasmus Dahlqvist voor het recensie-exemplaar.
Altijd leuk om mailtjes te krijgen van auteurs die vragen of ik hun boek wil bespreken. Meestal zeg ik daar nee op, omdat het vaak boeken betreft waarvan ik al bij voorbaat weet dat ze niet in mijn straatje passen. Van de verhalenbundel van Rasmus Dahlqvist werd ik wel enthousiast. Hoewel er in Dahlqvists verhalenbundel best veel niemendalletjes te vinden zijn, is duidelijk dat Dahlqvist zeker het talent heeft om intrigerende karakters neer te zetten.
De meeste verhalen in Verhalen hebben iets absurdistisch en onverwachts. Zo is er een man die opeens een zwaan in zijn huis vindt en is er een verhaal dat gaat over een stinkende operazangeres. Soms hebben de verhalen een humoristische inslag, andere keren zoomt Dahlqvist meer in op de tragedie. De achttien verhalen in deze bundel hebben in ieder geval allemaal iets ongewoons.
Ongewoon
Dat ongewone karakter maakt dit een leuke bundel om te lezen en het is duidelijk dat de fantasie van Dahlqvist ver reikt. Toch vond ik de wat gewonere verhalen die eerder om tragedie dan om humor draaien het best. Zo is er een verhaal over een jongen die een oogziekte krijgt en niet meer boodschappen en commentaar op de rand van de krant kan schrijven. Het is een mooi, klein verhaal en het voelt alsof het vertelde dicht bij de schrijver zelf staat.
Wanneer het absurdistische en het humoristische de boventoon voeren, voelde ik al snel een afstand tussen mij en de verhalen. Het is duidelijk dat Dahlqvist vol leuke ideeën zit en het is leuk om daar deelgenoot van te worden, maar het merendeel van de verhalen is niet meer dan een leuk idee. Ze hebben niet het meeslepende karakter dat enkele van zijn verhalen wel hebben.
Voldoende
Dat Dahlqvist wat kan is mij zeker duidelijk geworden dankzij deze verhalenbundel, maar de bundel bevat te veel verhalen die niet beklijven. Ik kan nu – op een paar verhalen na – eigenlijk niks meer reproduceren van wat ik gelezen heb. Het leeuwendeel van de verhalen was direct vergeten nadat ik de bundel dichtsloeg.
Verhalen is een sympathieke, speelse bundel geworden, maar hoewel de uitgangspunten vaak boeiend zijn, is de uitwerking van die premissen niet altijd even spannend. Dat Dahlqvist talent heeft is echter meer dan duidelijk en zijn tragische personages zijn met veel liefde en mededogen neergezet. Moeilijk te beoordelen dus. Een voldoende doet denk ik het meeste recht aan zowel de pluspunten en de minpunten van deze verhalenbundel.