Met het schaamrood op mijn kaken moet ik bekennen dat ik voor Contrapposto nog nooit iets had gelezen van de populaire schrijver Dave Eggers. In deze nieuwste roman geeft Eggers er blijk van een goed verhalenverteller te zijn, maar ik miste wel iets van een rafelrandje.
Cricket en Olympia raken op jonge leeftijd bevriend met elkaar. Er ontstaat een band die 65 jaar zal duren en die steeds andere vormen aanneemt. Soms verliezen ze elkaar jarenlang uit het oog, maar hun gedeelde passie voor kunst brengt ze op de een of andere manier altijd weer bij elkaar.
Strand of vliegtuig
Wat mij betreft is Contrapposto een heel geschikt zomerboek. Ik heb met veel plezier gelezen over de levens van Cricket en Olympia en over de manier waarop hun onderlinge band steeds verschuift en verandert. Het zijn personages waar je al snel sympathie voor krijgt en die – ook afzonderlijk van elkaar – behoorlijk uitzonderlijke levens leiden. Eggers verstaat de kunst om goede, meeslepende scenes te schrijven waardoor je in een mum van tijd door dit boek heen bent, met een speciale vermelding voor de Nederlandse vertaling die erg goed is. Perfect voor op het strand of in het vliegtuig dus.
Deze roman wordt verkocht als een boek over vriendschap, maar eerlijk gezegd heb ik wel mijn twijfels over of de band tussen Cricket en Pia tot de vriendschappen gerekend kan worden. Een noodzakelijke voorwaarde voor vriendschap lijkt mij gelijkwaardigheid, maar die is in dit verhaal vaak ver te zoeken. Het is meestal Cricket die zich onderdanig aan Pia opstelt en Pia die weet welke macht ze over Cricket heeft en daar handig gebruik van maakt. Dat neemt niet weg dat de relatie tussen de twee bijzonder is en dat het erg interessant is om over deze twee te lezen.
Kunstwereld
Zo tussen de persoonlijke beslommeringen van de hoofdpersonages door krijg je als lezer ook een beeld van de kunstwereld. Dat is een wereld waar Eggers niet veel mee op lijkt te hebben. De wereld die hij schetst is er namelijk een van veel ellebogenwerk, interessantdoenerij, navelstaarderij en vriendjespolitiek. Niet per se heel enerverende en prikkelende kritiek – en dat is een understatement – maar ook in dit geval weet Eggers er met heel veel schwung over te schrijven.
En dat brengt mij bij mijn grootste punt van kritiek. De roman is goed geschreven, je vliegt door de pagina’s heen, maar dat was het dan ook wel. Ik verwacht van goede literatuur toch eigenlijk wel wat meer. Contrapposto heeft een goed verhaal en is top geschreven, maar enkele weken later merk ik dat er niets aan dit verhaal is dat beklijft.
Schuren
Geen écht imponerende scenes, geen prikkelende ideeën, geen zinnen voor mijn mooie-zinnen-boekje, geen personages die je niet loslaten. Het was perfect voor die middagen op het terras (ik werk de zomer door dus voor mij geen strand of vliegtuig), maar het glijdt eigenlijk net té perfect door je bewustzijn heen en laat daar niets van waarde achter. Eggers is een zeer begenadigd verhalenverteller, maar ik heb liever iets dat een beetje schuurt, dat mij als lezer aan het werk zet. Een goed zomerboek dus waar ik me prima mee vermaakt heb, maar blijkbaar verlang ik ook in de verzengende hitte geestelijke uitdaging en intellectuele frictie.