Eerder las ik van Catriona Ward The Last House on Needless Street (2021). Die vond ik vermakelijk en ik had wel weer zin in een horrorverhaal met veel plotwendingen. Tijd voor Looking Glass Sound dus en, oh boy, een duizelingwekkend aantal plotwendingen kreeg ik.
Wilder Harlow schrijft een boek over zijn jeugd, waarin hij goede vrienden had bij het vakantiehuisje van zijn ouders. Die plek werd geteisterd door de dagger man, een geschiedenis die zijn vriendengroep uiteindelijk uiteensloeg. Het is ook een boek over zijn beste vriend Sky die Wilders aantekeningen stal en op basis van die aantekeningen een bestseller schreef. Wilder probeert af te rekenen met het verleden dat hem achtervolgt, maar langzaamaan lijkt Wilder steeds meer zijn grip op de werkelijkheid te verliezen.
Metafictie
Laat mij vooropstellen dat ik direct snap waarom mensen hier helemaal niks aan vinden. Dit is een horrorverhaal meets metafictie en met die laatste heb ik zelf ook een haat-liefdeverhouding. Looking Glass Sound is een verhaal over teksten in teksten in teksten en ik snap het heel erg goed dat dit voor veel mensen overkomt als een zich steeds herhalend trucje dat de kwalificatie ‘geneuzel’ niet ontstijgt.
Die teksten in teksten en teksten zorgen er echter voor dat het verhaal alle kanten op vliegt en de perceptie van de verschillende personages constant verandert. Dat is precies hetgeen ik in dit geval echt heel erg goed kon waarderen. De vele plotwendingen zijn misschien een stom trucje, maar in mijn geval zorgden ze wel voor een heuse pageturner.
Horrorelementen
Bovendien konden de horrorelementen me goed bekoren. Een seriemoordenaar, hekserij, hallucinante scenes en meer psychologische elementen waarbij persoonlijke angsten en obsessies ervoor zorgen dat de scheidslijn tussen fantasie en werkelijkheid vervaagt; Ward speelt op een heel leuke manier met het horrorgenre en weet ongemerkt heel veel uiteenlopende elementen uit het genre op een boeiende manier samen te brengen.
En toch kan een goede horror niet zonder een menselijke component die voor echte binding met het vertelde zorgt. Die menselijke component zit hem in Looking Glass Sound in het personage van Wilder. Wilder is een tragisch personage. Als kind vindt hij geen aansluiting bij zijn leeftijdsgenoten en hij ontmoet zijn eerste echte vrienden op vakantie, die hij vervolgens weer kwijtraakt. Dit trauma draagt hij met zich mee en verdwijnt naar de achtergrond wanneer hij zijn beste vriend Sky ontmoet. Maar Sky beduvelt hem en laat Wilder gedesillusioneerd achter.
Menselijke tragedie
Looking Glass Sound is door de vele plotwendingen zeker wat gimmicky (net als de vele Engelse termen die ik in dit stukje gebruik, sorry hè 😉) maar onder de gekozen vorm zit een heleboel menselijke tragedie. Hoe schrijnend is het om de weinige mensen die je zelfvertrouwen gaven te verliezen, ervoor zorgend dat dat zelfvertrouwen tot een historisch dieptepunt komt en het bijna onmogelijk maakt om je nog te verbinden met mensen? Die treurigheid schemert door in alles en is zeer invoelbaar.
Dus ja, ik snap het als Looking Glass Sound op weinig liefde kan rekenen, maar ik vond het echt een heerlijke horror die ik werkelijk waar verslonden heb. Het lijkt me ook erg leuk als een regisseur zich aan een verfilming van dit verhaal wil wagen, want hier zit echt enorm veel in wat – bij mij in ieder geval – tot de verbeelding spreekt.