Enkele weken terug zat ik een midweekje op Schiermonnikoog. In het huisje waar ik verbleef, stond De Erfgenamen van A.C. Porter in de kast. Afgelopen jaar won dit boek de Hebban Thrillerprijs, voor mij reden genoeg om me na mijn dagelijkse wandelingen met dit boek op te sluiten in het vakantiehuisje. Er valt van alles aan te merken op De Erfgenamen, maar ik heb er bijzonder veel plezier aan beleefd.
In 1945 verblijven vier Joodse wezen op een onderduikadres dicht bij de zomerverblijven van verschillende nazi-kopstukken. Vijftien jaar later wordt Ezra Walsh een van John F. Kennedy’s adviseurs. Wanneer Ezra’s broer Elias vermoord wordt, wordt duidelijk dat er mensen zijn die niet zullen rusten voordat Ezra’s geschiedenis uitgewist is. Haar persoonlijke ellende heeft echter ook zijn weerslag op de verkiezingscampagne van John F. Kennedy. En ondertussen blijven er maar nieuwe slachtoffers vallen.
Kat-en-muis-spel
Porter verbindt in De Erfgenamen allerlei grote historische gebeurtenissen met elkaar en smeedt daar een ongelooflijk vermakelijke thriller van. De manier waarop belangrijke historische feiten gebruikt worden om een onderhoudende thriller te schrijven deed me wel wat denken aan die andere Hebban Thrillerprijswinnaar Anya Niewierra. Met het grote verschil dat de De Camino voor mij nergens spannend werd, terwijl het kat-en-muis-spel tussen Ezra en haar vijanden me af en toe op het puntje van mijn stoel deed zitten.
Voor de geloofwaardigheid hoef je deze thriller niet op te pakken. Dat blijkt al wel uit de plotomschrijving. Porter zet de geschiedenis volledig naar zijn hand en lijkt er niet om te malen dat de manier waarop hij aan de haal gaat met die geschiedenis geen enkel fundament meer heeft in de werkelijke wereld. In het begin stoorde ik me daar wat aan, maar al snel werd ik meegesleept in het duistere mysterie van De Erfgenamen.
Karikatuur
Wat ook niet bijdraagt aan de geloofwaardigheid zijn de karikaturale weergaven van sommige personages. De nazi’s in dit boek zijn cliché, de racistische politiemensen zijn cliché, de geliefde van Ezra die niet is wat hij lijkt is cliché, alle kwaadaardige karakters zijn zo’n karikatuur van het slechte dat het eigenlijk vreemd is dat deze thriller alsnog zo ongelooflijk meeslepend is.
Dat komt mede door de slimme plotwendingen en dubbele bodems. Als liefhebber van plottwists kwam ik zeer aan mijn trekken met deze thriller. Dit boek beslaat bijna vierhonderd pagina’s en bevat bijna evenzoveel plotwendingen. Mensen die goed lijken te zijn blijken door en door slecht, maar blijken dan toch uiteindelijk weer goed, maar nee, toch zit er nog weer een extra addertje onder het gras. Voor sommigen is het misschien een overkill aan wendingen, maar ik kon er erg van genieten en het was de belangrijkste reden dat ik De Erfgenamen met zoveel plezier heb gelezen.
Sympathiek
Daarnaast is er het sympathieke karakter van Ezra, dat het verhaal draagt. Porter zet haar dusdanig goed neer dat het je als lezer echt uitmaakt wat Ezra overkomt. Er zijn behoorlijk wat thrillers waarbij de personages me totaal onverschillig laten dus het is zeker de verdienste van Porter dat je hier als lezer echt het gevoel krijgt dat het ertoe doet wat Ezra overkomt en dat je met haar meeleeft.
Er valt genoeg aan te merken op De Erfgenamen, maar voor mij was er ook heel veel om van te houden. Feit is dat ik mede dankzij dit boek een heerlijke minivakantie op Schiermonnikoog had en dat het me vier dagen op rij maar moeilijk lukte om het boek weg te leggen. Dat is voor mij toch de belangrijkste graadmeter voor een goede thriller en mijn beoordeling valt dan ook redelijk hoog uit ondanks mijn punten van kritiek.
Nederlandse thrillers die ook iets doen met de wereldgeschiedenis:
- Anya Niewierra – De Camino (2021)
- Anya Niewierra – Het Dossier (2016)