Thomas Pynchon voor Millennials
Toen de eerste recensies binnendruppelden over Corpus Britney van Dominique de Groen wist ik dat ik dit boek in handen moest zien te krijgen. En deze roman over Britney Spears, Simspersonage Bella Goth, de industriële revolutie, een schaap dat ‘Ehhhhhhhhhhh’ heet (pin me niet vast op het aantal h’s), de koloniale geschiedenis, een pratende distel, een virtuele wereld, drugs en paranormale gaven is alles wat ik hoopte dat het zou zijn.
De paranormaal begaafde detective Malayney Melkzuur wordt aan het werk gezet om Bella Goth, een horroractrice die ook een dubbelganger van Britney Spears is, op te sporen. Deze speurtocht mondt uit in een hallucinante trip langs al het lelijke en mooie dat het kapitalisme voort heeft gebracht.
Fris
Als ik Corpus Britney zou moeten omschrijven, zou ik zeggen dat het Thomas Pynchon voor millennials is. En dat is een groot compliment, aangezien ik groot liefhebber ben van het werk van Pynchon. Pynchons hoofdpersonages zijn ook bijna altijd detectives, de (pop)cultuurreferenties vliegen je om de oren, zijn verhalen lezen vaak als een drugsroes en zijn doorspekt met humor, al is de ondertoon van het geheel altijd serieus.
Corpus Britney is dat precies ook, maar het zou dit boek te kort doen als je het alleen af zou doen als een geslaagde kopie van Pynchons werk. De manier waarop De Groen al die bovenstaande elementen gebruikt en combineert voelt namelijk heel fris aan. Pynchon is inmiddels hoogbejaard en zijn laatste roman vond ik wat belegen overkomen, duidelijk geschreven door iemand die de binding met het eigentijdse een beetje kwijt is geraakt (wat natuurlijk niet per se gek of erg is).
Sprankelt
Corpus Britney daarentegen sprankelt aan alle kanten en is helemaal van deze tijd. Voor iedereen die opgegroeid is met de opkomst van het internet en sindsdien alle dagen online is geweest (lees: millennials), zal dit een feest der herkenning zijn. Toch zullen er ook genoeg aanknopingspunten zijn voor oudere en jongere generaties om herkenning in te vinden en om van te genieten.
Maar let op: dit is geen lineair verhaal dat netjes van A naar B verteld wordt. Corpus Britney leest als een koortsdroom slash drugstrip waar je je als lezer maar aan moet onderwerpen. Het is een verhaal waar je al snel je grip op verliest, maar mijn tip is: vertrouw erop dat de auteur weet wat ze doet en onderga de wonderlijke werelden waar De Groen je in meesleurt. Het resultaat is een unieke leeservaring die alle verstand te boven gaat, maar die wel ongelooflijk veel plezier met zich meebrengt.
Plezier
Aan alles merk je dat Corpus Britney met evenveel plezier geschreven is als waarmee ik het gelezen heb. Dit wonderlijke universum dat De Groen creëert zit vol speelsheid en humor en ik durf wel te zeggen dat ik dit jaar geen leuker boek ga lezen dan dit. Corpus Britney is pure fun. Kan ik het plot navertellen? Absoluut niet, maar ik weet dat ik het boek zeker zal herlezen en dat ik er dan net zoveel van zal genieten als bij deze eerste lezing.
Maar al het plezier even terzijde, want een serieuze ondertoon is dus ook altijd aanwezig in Corpus Britney. Het hoofdthema is het kapitalisme, dat in Corpus Britney in verschillende gedaanten verschijnt aan de lezer. Wat al die tijdsperioden en uitwassen van het kapitalisme met elkaar gemeen hebben? Er zijn altijd mensen die onderdrukt worden (slaven, arbeiders) binnen dit systeem, maar er zijn ook altijd vormen van verzet; mensen die zich organiseren en zich niet zomaar onder de voet laten lopen. Daar zit een bepaalde vorm van schoonheid in.
Geweldige Literatuur
De persoon slash het fenomeen Britney Spears zou je kunnen zien als iemand waar die twee gezichten van het kapitalisme in samenkomen. Van kinds af aan heeft iedereen een mening over Britney Spears, over hoe ze eruitziet, over de voor sommigen schandalige liedteksten die ze zingt. Ze moest zich volledig onderwerpen aan de grote boze blik van de buitenwereld, maar vond haar eigen manieren van verzet. Door haar hoofd bijvoorbeeld kaal te scheren. Uit hoe De Groen over Britney Spears schrijft, spreekt een bepaald medeleven, maar ook bewondering.
Voor mij betekent goede literatuur dat de auteur in staat is om persoonlijke ideeën of interesses in een dusdanig boeiende vorm te gieten dat de eigen ideeën en interesses van de lezer er tijdelijk niet meer toe doen en deze zich met alle liefde onderwerpt aan de ideeën en interesses die de auteur je voorschotelt. De vorm die De Groen hier heeft gevonden, maakt dit geen goede literatuur, nee het maakt dat Corpus Britney geweldige literatuur is.
