Met Plezier Gelezen
Veel dank aan Netgalley en Del Rey voor het recensie-exemplaar.
Onlangs las ik Black River Orchard van Chuck Wendig, een horrorverhaal over kwaadaardige appels. Een behoorlijke tegenvaller die weinig hoop gaf voor het lezen van The Calamities, zijn nieuwste boek. Deze dark fantasy was misschien ook niet perfect, maar las ik over het geheel genomen toch met veel plezier.
De wereld wordt bevolkt door demonische families die leven van de zielen die burgers aan hen afstaan. Mourning komt uit zo’n demonenfamilie en wanneer zijn vader verdwijnt, vindt hij een aantal schetsen met beelden waar Mourning zelf over droomt. Hij beseft dat wanneer hij de maker van deze tekeningen vindt, hij dichter bij de waarheid zal komen omtrent zijn verdwenen vader.
Sfeer
Het sterkste punt van The Calamities is de sfeer. De wereld die Wendig schetst, lijkt heel erg op de onze. Al het kwaad en alle onverdraagzaamheid zijn in dit boek echter terug te leiden naar de demonenfamilies en de burgers die hun ziel verkopen en daarmee ook kiezen voor het slechte pad. Zo zijn deze demonen en mensen liefhebbers van de manosfeer en kiezen ze voor geweld om hun gelijk te halen, of gewoon omdat ze plezier beleven aan het geweld.
Die zwaarte is zeker in de eerste tweehonderd pagina’s constant voelbaar. Bovendien incorporeert Wendig creatieve, maar angstaanjagende beelden. Zo is er een gezichtenkamer waar ik niet te veel over verklap, maar die me de stuipen op het lijf joeg. De eerste helft van het verhaal was ik er dan ook van overtuigd dat dit de beste (dark) fantasy ging worden van het jaar.
Actie
Na de eerste helft komt er echter meer actie in het verhaal en komt het zwaartepunt op de gebeurtenissen in plaats van de sfeer te liggen. Dat was een ontwikkeling die van mij niet per se had gehoeven, zeker ook omdat de gewelddadige actiescenes niet altijd even duidelijk beschreven worden, waardoor ik bij veel van die scenes – zeker richting het einde – niet helemaal snapte wat er nu gebeurde.
De hoofdkarakters vond ik over het algemeen erg boeiend en zeker Mourning en zijn helper Key zijn personages met diepte. Ze zijn absoluut niet sympathiek, maar je leert ze gaandeweg steeds beter kennen en zo kon ik toch een heel eind met hun levenshouding en gedachtegangen meegaan.
Vlak
Quinn, die met Mourning en Key op pad is, bleef voor mij echter veel te vlak. Quinn is een non-binair personage en Wendig lijkt gedacht te hebben dat dat feit alleen al bijzonder genoeg is om verder aan de rest van hun persoonlijkheid geen aandacht meer te besteden. Het valt echt op hoe hun non-binariteit zo’n beetje het enige element is dat Quinns identiteit behelst. Wat mij betreft echt een gemiste kans.
Ik vond het ook zeer verwarrend om te ontwaren of de ‘they’s van Wendig nu betrekking hadden op Quinn of op de groep waarmee Quinn op pad is. Met alle liefde gebruik ik de gewenste pronouns bij queermensen, maar op taalkundig vlak was het in deze roman toch erg onhandig en werd ik er telkens door uit het verhaal gehaald.
Plezier
Maar het gevoel dat overheerst is toch wel dat ik deze dark fantasy met veel plezier heb gelezen. Richting het einde raakte het verhaal me wat kwijt, maar zeker van de eerste helft heb ik met volle teugen genoten. Wendig zal denk ik nooit een favoriete auteur van me worden, maar ik heb bewondering voor de originele invalshoeken en ideeën die in zijn boeken terugkomen.
