Trucje
De hype voor Land van Maggie O’Farrell was behoorlijk real. Ik had nog nooit iets van deze auteur gelezen en ik was wel benieuwd naar deze nieuwste historische roman. Hoewel ik erken dat O’Farrell een goed schrijver is, kon ik persoonlijk niks met het verhaal zelf.
Tomás en zijn zoon Liam werken in 1865 mee aan een groot project waarbij heel Ierland in kaart gebracht moet worden. Tomás verliest zichzelf echter in een magisch stuk bos en zal nooit meer dezelfde zijn. Als lezer volgen we het wel en wee van Tomás, Liam en de rest van het gezin, dat maar achtervolgd blijft worden door tegenslag en rampspoed.
Rauwe werkelijkheid
Op de schrijfstijl van O’Farrell valt weinig aan te merken. Op een ogenschijnlijk simpele manier wisselt ze van perspectief en historische periode en ze weet de rauwe werkelijkheid in mooie beelden uit haar pen te laten vloeien. Het is het soort schrijven waar ik bewondering voor op kan brengen en waardoor ik zeker begrijp waarom dit de hype was die het was.
Met de manier waarop dit verhaal in elkaar steekt kon ik echter zeer weinig. Al heel snel wordt duidelijk dat O’Farrell steeds hetzelfde doet. Ze geeft de lezer een kort moment van hoop, om vervolgens al die hoop genadeloos de grond in te boren door weer iemand die sterft, door weer een kwaadaardige vorm van geweld, door weer een nieuwe mentale klap voor het arme gezin.
Forceren
Land voelde voor mij daarom meer aan als een zichzelf steeds herhalend trucje dan als een oprecht verteld verhaal. O’Farrell speelde voor mij veel te opzichtig constant op de emotie van de lezer. Het resultaat? Een verhaal waar ik juist al heel snel helemaal niets meer bij voelde. Ik noemde het ergens een beetje gekscherend ‘Carry Slee voor volwassenen’, want dit is waarom ik als kind ook al heel snel uitgekeken raakte op Carry Slees boeken.
Nu heb ik sowieso al een broertje dood aan verhalen waar het alleen maar doffe ellende betreft. Dat strookt zo niet met mijn eigen levenshouding en wereldbeeld dat ik het al snel ongeloofwaardig vind worden en al snel het idee heb dat de auteur iets bij me probeert te forceren. Daar word ik altijd nogal opstandig van, en dat was in het geval van Land niet anders. Gedurende het hele boek heb ik dan ook gedacht: jaaa, Maggie, jij probeert me hier voor een karretje te spannen maar daar trap ik mooi niet in!
Klaar
De fijne schrijfstijl is de reden dat ik dit heb uitgelezen, maar met het verhaal zelf was ik al heel snel klaar. Het interesseerde me helemaal niets wie er nu weer dood zou gaan, hoe zwaar het leven nu weer zou worden, wie wie nu weer geweld aan zou doen. De hype was misschien real, maar voor mij was vooral de ergernis real. En toch ook was de verbazing real, want blijkbaar zien heel veel andere lezers heel veel andere dingen in dit boek dan ik. Ik betwijfel of ik ooit nog eens iets van O’Farrell op zal pakken, hype of niet.
