Emotionele Littekens
Veel dank aan Netgalley en Angry Robot voor het recensie-exemplaar. Worry Box is vanaf 22 september te koop.
Je weet inmiddels vast wel dat ik een groot liefhebber van het horrorgenre ben. Het is een genre vol humor en creativiteit en in de beste gevallen onderzoekt het ook nog eens de menselijke psyche en zegt het iets over het tijdsgewricht waarin we leven. Maar horror die hartverscheurend is, waarbij zelfs tranen geplengd worden? Dat had ik nog niet eerder meegemaakt, totdat ik Worry Box van Chris Panatier las.
Twee ouders verhuizen met hun dochter (Dru) en pleegdochter (Lailah) naar een nieuwe woning. Iedereen is direct verliefd op het huis en de geest die volgens de meisjes in het huis leeft doet allemaal lieve dingen voor ze. Maar de getraumatiseerde Lailah worstelt met dwanggedachten en er vindt een kantelpunt plaats waarbij het leven in dit mooie nieuwe huis tot een nachtmerrie verwordt. De grootste nachtmerrie echter is dat Lailah weer bij haar oom en tante moet gaan wonen. Door alles wat er in het gezin en in het huis gebeurt, wordt die kans steeds groter.
Twist
Ik heb inmiddels al vaak verteld dat ik niet echt van het haunted house subgenre houd, maar voor iemand die daar niet van houdt, lees ik verbazingwekkend veel boeken met dit thema. Dit was dan ook de laatste keer dat ik van deze zogenaamde afkeer gewag heb gemaakt. Worry Box is ook een haunted house, met een twist weliswaar. Lailah is namelijk niet de enige die getraumatiseerd is, ook het huis zelf is getraumatiseerd. Het huis is naast de vier gezinsleden een personage dat zijn eigen hoofdstukken heeft.
Het verhaal is adembenemend spannend, omdat je eigenlijk tot aan de laatste hoofdstukken niet weet waarom de dingen gebeuren die gebeuren en wie daar schuldig aan is. Je leeft eigenlijk het hele boek tussen hoop en vrees; “laat het alsjeblieft zo in elkaar steken… neeeee, het zal toch niet zo zitten?!” Worry Box was echt een enorme aanslag op mijn emotionele gestel waar ik weken na dato nog steeds niet helemaal van bekomen ben.
Fundament
Het fundament van dit boek is namelijk het gezin en Panatier weet dat gezinsleven buitengewoon goed neer te zetten. Ik geloofde de onderlinge interacties, ik geloofde de trauma’s en hoe daar binnen het gezin mee omgegaan werd, maar bovenal geloofde ik de humor en de warmte en de liefde. Na pagina één hield ik van vader Nathan, moeder Alison en dochters Dru en Lailah.
Dat fundament lijkt onwankelbaar en ik geloofde heilig dat dit gezin niets zou overkomen, maar zodra de eerste scheuren ontstaan in de gezinsdynamiek, begon er ook iets binnen in mij te scheuren. Het is bizar hoe intens ik deze horrorroman beleefd heb en het is volledig te danken aan het verteltalent van Panatier dat Worry Box zo’n grote emotionele uitwerking op me had. Er hebben tranen gevloeid, ik ben bijzonder boos geweest, ik ben buitengewoon bang geweest en ik wilde iedereen constant troosten en een dikke knuffel geven.
Het was een uitdaging om mijn leeservaring te beschrijven zonder iets van het plot te verklappen – het beste is om hier net als ik blind in te gaan – maar ik geloof dat ik het er goed vanaf gebracht heb. Ik ga ervan uit dat dit de beste horror is die ik dit jaar lees. Ik kan dit boek met klem aanraden, maar lezen is op eigen risico: emotionele littekens behoren tot de mogelijkheden.
