Horror Waar het Plezier (en het Bloed) Vanaf Spat
Veel dank aan Netgalley en uitgeverij Clash voor het recensie-exemplaar. Dit boek is vanaf 5 mei 2026 te koop.
Enkele jaren geleden heb ik me maandenlang ondergedompeld in het slashergenre en heb inmiddels alle grote films in het genre gezien. Het is sinds die onderneming ook mijn favoriete subgenre van horror, maar qua boeken heb ik nog een heleboel te ontdekken. Not Your Final Girl van Mikayla Randolph is alvast een fijne toevoeging aan het genre.
Een groep oud-highschool vrienden spreekt na zeven jaar weer af in een afgelegen huisje. Ze hebben elkaar na die noodlottige avond van het schoolbal niet meer gesproken. Darcy hoopt dat de groep door deze dagen die verschrikkelijke gebeurtenis achter zich kan laten, maar al snel lopen de spanningen tussen haar en haar oude pestkop Ashley weer op. En dan blijkt er ook nog een gemaskerde moordenaar in hun midden te zijn die het op zijn of haar vrienden gemunt heeft. Terwijl de vrienden één voor één het loodje leggen, keren de nog levende vrienden zich tegen elkaar en komen grote, lang bewaarde geheimen uit.
Simpel
De slasher is ongetwijfeld het simpelste subgenre van horror: zet een aantal mensen bij elkaar in een ruimte en creëer een moordenaar die ze één voor één op de meest lugubere manieren vermoordt. Meer heeft dit genre eigenlijk niet om handen. Sinds het ontstaan van het genre zijn er een aantal vaste elementen die ook nu nog telkens weer terugkeren in slashers.
Één daarvan is de final girl. In een slasher is er bijna altijd een overlever en dat is vaak het keurige meisje dat zich niet schuldig heeft gemaakt aan drugsgebruik, seks voor het huwelijk en meer van dat soort duivelse zaken. Iedereen die wel zondig is en in een slasher terechtkomt kan het vergeten. Het is wat dat betreft ook een heerlijk voorspelbaar genre, waarbij het plezier hem duidelijk niet in het verhaal, maar vooral in de moorden zelf zit.
De wetten van de slasher
Not Your Final Girl van Randolph volgt ook heel netjes de wetten van de slasher en levert daarmee een niet al te verrassende, maar wel heerlijke horror af waar het plezier (en het bloed) vanaf spat. Het leuke is dat je eigenlijk niet kunt voorspellen wie in dit verhaal de final girl zal worden en wie de uiteindelijke dader is. In dit boek deugt niemand namelijk en iedereen heeft zo zijn motieven om de moorden gepleegd te kunnen hebben.
Wat ik zo heerlijk vind aan dit genre is dat de slachtoffers allemaal totaal niet te hachelen zijn. In Not Your Final Girl maakt het dan ook eigenlijk helemaal niet uit wie de moordenaar en wie de final girl zijn, want het liefst zie je iedereen op bloederige en lugubere wijze aan zijn/haar einde komen. Normaal moet ik echt niks hebben van puberale vetes, maar in de slasher kan ik er echt enorm van genieten. En in deze roman zijn al die onderlinge spanningen echt geweldig goed uitgewerkt.
Verwijzingen
Daarnaast is er die grote, verschrikkelijke gebeurtenis die ervoor heeft gezorgd dat de vriendengroep uit elkaar is gevallen. Beetje bij beetje krijg je als lezer meer informatie over wat zich zeven jaar geleden heeft afgespeeld en het is een slimme manier van Randolph om de spanning op te bouwen en te zorgen dat je door wil blijven lezen.
En dan zijn er natuurlijk ook nog al die heerlijke verwijzingen naar andere slashers. Scream is mijn favoriete slasherfilm omdat het, naast heel spannend, ook heel erg meta is door telkens te verwijzen naar andere films in het genre. Dat doet Randolph in deze roman ook, want alle klassiekers komen langs en de personages kennen alle klassieke tropes waardoor ze telkens op een bepaalde manier proberen in te spelen op wat er in het vakantiehuisje gebeurt.
Origineel? Nee, maar wel zeer goed in de uitvoering en daarmee ook een ontzettend groot plezier om dit recensie-exemplaar te hebben mogen lezen. Ik krijg meteen weer zin om al die filmklassiekers te herzien, maar ook om boeken in hetzelfde genre te lezen, want op dat vlak valt er voor mij nog heel veel te ontdekken. Tips zijn welkom!
Andere slasherboeken die ik de moeite waard vond:
- Ryu Murakami – In the Miso Soup (1997)
- Darcy Coates – Hunted (2018)
