Charles Bukowski – Play the Piano Drunk like a Percussion Instrument until the Fingers Begin to Bleed a Bit (1979)

2026 gaat de boeken in als het jaar waarin poëzie een vaste waarde in mijn leesdieet werd. De afgelopen maanden heb ik ontdekt dat ik het heel fijn vind om voor het slapen gaan nog wat gedichten te lezen. Vanaf nu hier dus ook af en toe een bespreking van een dichtbundel. De eer is aan Charles Bukowski’s Play the Piano Drunk Like a Percussion Instrument until the Fingers Begin to Bleed a Bit om de eerste volbloed dichtbundel te zijn die ik hier bespreek.

Lees verder

Verfrissend

2026 gaat de boeken in als het jaar waarin poëzie een vaste waarde in mijn leesdieet werd. De afgelopen maanden heb ik ontdekt dat ik het heel fijn vind om voor het slapen gaan nog …

Lees verder

Te Weinig Gevoeld

Toen ik de omschrijving van Doireann Ní Ghríofa’s Aldus de Doden las, wist ik: JA, dit boek moet ik in mijn handen krijgen. En inderdaad, dit is een mooi werk dat tientallen doden een stem …

Lees verder

Dorien de Wit – Heim, of het Verhaal van Mijn Duizeligheid (2026)

Na het lezen van Het Vormeloze Ongemak van Samantha Harvey over slapeloosheid, dacht ik: ik wil meer van dit soort non-fictie, geschreven in een literaire stijl. En daar was dan het onlangs uitgekomen Heim, of het Verhaal van Mijn Duizeligheid van Dorien de Wit, een poëtisch inkijkje in het hoofd van de auteur die gekweld wordt door angsten en wankelingen wanneer ze buiten haar vertrouwde omgeving komt.

Lees verder