Sympathiek Debuut
Ik had eigenlijk geen goede (lees)voornemens voor 2025, behalve dat ik meer wilde gaan lezen van Stephen King. Het is inmiddels november en ik heb het net voor het einde van het jaar gered om Carrie te lezen, het debuut van bescheiden omvang van Stephen King. Ik ben bang dat dat het is voor dit jaar wat betreft mijn goede voornemens, maar vanwege dit leuke debuut verleng ik mijn voornemen met een jaar.
Carrie is een meisje dat opgroeit bij haar strenggelovige moeder. Haar moeder is als de dood dat Carrie een kind van de duivel is en Carrie wordt ernstig gestraft wanneer ze dingen doet die in de ogen van haar moeder niet kunnen. Op school pesten haar klasgenoten haar. Carrie heeft echter telekinetische krachten en neemt op de avond van het schoolgala wraak op iedereen die haar pijn heeft gedaan.
Fragmenten
In eerste instantie ken ik dit verhaal door de verfilming uit 1976 door Brian de Palma en met een zeer overtuigende Sissy Spacek in de hoofdrol. Nu ik dit boek heb gelezen, kan ik concluderen dat de verfilming trouw blijft aan het boek van King. Ik kreeg van zowel het boek als de film in ieder geval hetzelfde gevoel: medelijden voor Carrie en een enorme genoegdoening door de wraak van Carrie.
Het boek is opgebouwd uit verschillende soorten fragmenten. Er zijn passages uit boeken en artikelen, nieuwsberichten en ‘gewoon’ proza. De artikelen en boeken waaruit geciteerd wordt zijn vooral getuigenissen en onderzoeken naar telekinesie. Door deze afwisselende vorm blijft de vaart in het verhaal en leest Carrie heel gemakkelijk, ondanks dat ik een waardeloze Nederlandse vertaling las waarbij het leek alsof de Engelse tekst door Google Translate van twintig jaar geleden gehaald was.
Kracht
Die waardeloze vertaling weerhield me er echter niet van om mee te voelen met Carrie die constant blootgesteld is aan geweld, is het niet door haar klasgenoten dan wel door haar eigen moeder. Daar zit natuurlijk ook de kracht van dit verhaal. King weet ervoor te zorgen dat je meeleeft met Carrie en daarmee ook dat je als lezer geniet van de manieren waarop de mensen om haar heen het loodje leggen (dit is geen spoiler en wordt direct al duidelijk).
Qua thematiek zou dit boek prima te lezen zijn voor middelbare scholieren, maar de grafische scenes vol bloederige en pijnlijke taferelen maken dat dit misschien niet voor iedere middelbare scholier geschikt is. Het contrast tussen de liefde die King legt in zijn personage Carrie en de gewelddadige, bloederige scenes is groot, maar voor mij – en ik denk menig horrorliefhebber met mij – maakt dit contrast het boek juist krachtig.
Zoekend
Als ik het vergelijk met The Shining – het enige andere boek van King dat ik tot nu toe las – voelt Carrie nog wat onzeker en zoekend aan. Ik heb nog niet het idee dat hier de onvolprezen meester van het horrorgenre aan het werk is. Dat neemt niet weg dat Carrie een prima debuut is; The Shining overtuigde me echter nog veel meer.
Balen is een groot woord, maar ik had toch gehoopt dat 2025 voor mij het jaar van King en mij zou blijken. Gelukkig heb ik in plaats van boeken van Stephen King wel heel veel ander moois gelezen. Voor 2026 hoop ik dat ik in ieder geval twee boeken van King zal kunnen lezen, op papier is het immers een schrijver die mij helemaal ligt. Dat bewezen de vele verfilmingen, The Shining en nu ook dit sympathieke debuut al.
