Tash Aw – The South (2025)

Er was een tijd dat ik de gehele longlist voor de Booker Prize las, maar ergens ben ik toch afgeknapt op het hoge gehalte voorspelbaarheid van de lijst, hoewel ik de uiteindelijke winnaars eigenlijk altijd wel sterk vind. Dit jaar heb ik wel zin om te kijken hoe ver ik kom met het lezen van de gehele longlist en The South van Tash Aw had de eer om het eerste boek van de nominatielijst te zijn dat ik las. Inmiddels weet ik dat de roman de shortlist niet heeft gehaald en als dat betekent dat er nog zes boeken zijn die beter zijn dan The South is dat veelbelovend, want deze roman vond ik al erg mooi.

Jay reist met zijn gezin af naar de boerderij die zijn opa heeft nagelaten. Alle jaren hebben Fong en zijn zoon Chuan het land bewerkt, maar inmiddels valt er amper nog wat te verdienen aan de uitgedroogde velden en vervallen boomgaarden. Er bloeit liefde op tussen Jay en Chuan, maar dat is er een zonder toekomst. Ondertussen hebben de andere gezinsleden ook zo hun eigen twijfels en demonen te bevechten.

Subtiliteit

Het duurde wel even voordat ik overtuigd raakte van The South. Het boek begint met een seksscene tussen Jay en Chuan die mooi is, maar niet al te subtiel en die zo zonder context weinigzeggend is. Na deze scene leer je echter de verschillende personages steeds beter kennen en dan blijkt Tash Aw toch een auteur van de subtiliteit en de kleine gebaren te zijn.

Ik had tijdens het lezen heel erg het gevoel dat de auteur volledig onzichtbaar is in dit verhaal, en dat is een compliment. Aw probeert geen grote ideeën op te dringen, probeert geen vastomlijnde personages te creëren, maar de schrijver voelt hier veel meer aan als een toevallige toeschouwer van wat toevallige gebeurtenissen in enkele toevallige levens. Aw beschrijft zonder oordeel enkele scenes uit enkele willekeurige levens en het is volledig aan de lezer om die scenes te interpreteren.

Filmisch

Het beschrijvende karakter van The South zorgt ook voor enkele zeer filmische scenes. Je kunt je direct een voorstelling maken bij de manier waarop Aw beschrijft hoe het zonlicht tussen de bomen valt en de karaoke-scene zag ik ook direct voor me. Een latere intieme scene tussen Jay en Chuan is echt prachtig beeldend opgeschreven en hoe Aw bovendien het zwemmen bij het meer beschrijft lijkt regelrecht uit een film te komen.

Het is indrukwekkend hoe ‘zacht’ het proza van Tash Aw is. De situaties waar de personages zich in bevinden is allesbehalve hoopgevend, maar toch vond ik het lezen van The South extreem ontspannend. Het is duidelijk dat Jay echt verliefd is, maar dat Chuan toch veel minder invested is in deze liefde, het is duidelijk dat Jays ouders en ook Chuans vader zo hun eigen persoonlijke problemen hebben, maar echt zwaar is The South nergens en naast de problemen heeft Aw ook ongelooflijk veel oog voor de schoonheid van het leven.

Verfijning

Doordat de stem van Aw zo subtiel is, is er alle ruimte voor de personages om langzaam tot leven te komen en geeft Aw alle ruimte voor het ervaren van de sfeer die het verhaal uitstraalt. De hitte van de boerderij tegenover het verkoelende meer, de spanning in de boerderij tegenover de ontspanning erbuiten, de dreiging van het einde van de boerderij tegenover het optimisme die een nieuwe start met zich meebrengt, als lezer mag je via The South heel veel verschillende dingen ervaren en voelen en wederom is dat allemaal zonder oordeel.

The South is de eerste roman in wat uiteindelijk een reeks van vier zou moeten worden. Ik ben ongelooflijk nieuwsgierig naar het vervolg, want deze roman vond ik in zijn verfijning echt prachtig. Misschien heeft dit verhaal voor anderen net wat te weinig om het lijf, maar ik vond toch dat Aw met heel veel overtuiging een heel zacht, klein verhaal met veel dimensies weet neer te zetten.