Een boekenblog
Matt Dinniman bracht Dungeon Crawler Carl ooit in eigen beheer en in kleine oplage uit, maar inmiddels is de hype enorm en staat het boek in alle bestsellerlijstjes. Het is altijd nog maar de vraag of hypes de hype daadwerkelijk waard zijn, maar in dit geval spring ik heel graag op de hypetrein.
Lees verder
Toen de eerste recensies binnendruppelden over Corpus Britney van Dominique de Groen wist ik dat ik dit boek in handen moest zien te krijgen. En deze roman over Britney Spears, Simspersonage Bella Goth, de industriële revolutie, een schaap dat ‘Ehhhhhhhhhhh’ heet (pin me niet vast op het aantal h’s), de koloniale geschiedenis, een pratende distel, een virtuele wereld, drugs en paranormale gaven is alles wat ik hoopte dat het zou zijn.
Lees verder
Ik nam laatst Gilead van Marilynne Robinson mee uit de bieb, omdat dat boek telkens in lijstjes opduikt samen met titels die ik een warm hart toedraag. En inderdaad, Gilead is een prachtige roman die stilstaat bij alles wat het leven de moeite waard maakt.
Lees verder
Je weet inmiddels vast wel dat ik een groot liefhebber van het horrorgenre ben. Het is een genre vol humor en creativiteit en in de beste gevallen onderzoekt het ook nog eens de menselijke psyche en zegt het iets over het tijdsgewricht waarin we leven. Maar horror die hartverscheurend is, waarbij zelfs tranen geplengd worden?
Lees verder
Inleidingen in de filosofie zijn er vooral voor mensen die met filosofie willen beginnen en een toegankelijk overzicht zoeken ter kennismaking. In deze Inleiding in de Filosofie geeft Karl Jaspers echter een overzicht van zijn eigen denken en beantwoordt hij de vraag welke rol de filosofie kan en moet hebben in de wereld.
Lees verder
Onbekend maakt onbemind. Wolfstonen van Herman Franke heeft op Goodreads slechts 37 beoordelingen, op het boekenforum waar ik vaak rondhang ben ik de enige stemmer. Des te grappiger is het dat deze roman in mijn naaste omgeving alom bejubeld wordt.
Lees verder
Zijn we niet een keertje klaar met de Tweede Wereldoorlog in literaire fictie? Die vraag stel ik mezelf wel eens, maar dan lees ik weer een banger van een boek en dan moet ik concluderen dat dit thema nog altijd springlevend is. Dat had ik ook met Aan het Einde van de Oorlog van Bert Natter dat me ruim zeshonderd pagina’s lang ongenadig hard in mijn gezicht sloeg.
Lees verder
Het gebeurt toch niet zo vaak dat je een serie leest waarbij alle delen echt goed zijn. Er zijn de Septologie van Jon Fosse en de Ewout Meyster-cyclus van Wessel te Gussinklo, maar verder kan ik me geen reeks voor de geest halen waarbij ik van ieder deel genoten heb en direct alweer uitkeek naar het lezen van het volgende deel.
Lees verder
Al sinds Svetlana Aleksijevitsj de Nobelprijs voor de literatuur won (inmiddels alweer tien jaar geleden) wil ik eens iets van haar lezen. The Unwomanly Face of War was onlangs mijn kennismaking met haar werk en ik was dusdanig onder de indruk dat ik haar boek over Tsjernobyl inmiddels ook klaar heb liggen.
Lees verder
Enkele maanden geleden waagde ik me aan het eerste deel van de Millennium-trilogie van Stieg Larsson. Hoewel ik daar wel het een en ander op aan te merken had, bleven het spannende verhaal en de manier waarop Larsson verdieping zoekt me toch wel bij. Het duurde dan ook niet lang voordat ik De Vrouw die Met Vuur Speelde oppakte.
Lees verder
Het gaat goed met de vampierroman. Las ik enkele weken geleden nog het geweldige Tandenjager, de afgelopen week stond in het teken van Hungerstone van Kat Dunn. Ik sloeg nog niet helemaal aan op de omschrijving ‘lesbische vampiers’, maar al bij de eerste pagina’s verdween mijn scepsis als sneeuw voor de zon. Want wat een geweldig boek is dit.
Lees verder
Al heel lang wilde ik eens wat van de Roemeens-Franse filosoof Emil Cioran (1911-1995) lezen. Ik had zo het voorgevoel dat zijn pessimistisch existentialisme wel eens wat voor mij zou kunnen zijn.
Lees verder
Voor een afgestudeerd filosoof heb ik een afwijkend carrièrepad gekozen, maar zeker de laatste jaren is mijn plezier in het lezen van filosofische teksten weer aangewakkerd. Toch was het alweer een tijdje geleden dat ik een ondoordringbaar primair werk las; het soort werken waarmee ik tijdens mijn studie veelvuldig in aanraking kwam en waarbij het doorgronden van zo’n tekst een project van de lange adem was.
Lees verder
